Wereld Alzheimerdag: een eerbetoon aan twee fantastische vrouwen!

Mijn oma van moederskant was dementerend. Dat vond ik als jong mens vaak behoorlijk vervelend. Als ze voor de tiende keer in slechts een half uur het zelfde verhaaltje vertelde of dezelfde vraag stelde. Toch ging ik met liefde iedere week bij haar in het bejaardentehuis op bezoek als ik terugkwam van een week militaire dienst. Ik had de 'plicht van bezoeken' op mij genomen sinds mijn moeder overleden was. Mijn ma bezocht haar bijna dagelijks, dus een keer per week was niet al te veel moeite.

Mijn pleegmoeder werd op late leeftijd ook dement. Echt heel zwaar dementerend. Mijn pleegmoeder was de oudste zus van mijn moeder, oma's oudste dochter. Dat zij, mijn tweede moeder, vergeetachtig werd vond ik moeilijk. Dat zij kinds werd, vond ik verschrikkelijk. Ik kon daar absoluut niet mee omgaan.

Wij leverden dan ook voortdurend strijd. Liever gezegd: ik leverde die strijd, want zij was het al weer vergeten haha. Ik ergerde me, werd kwaad, irriteerde me soms mateloos. Tot het besef kwam waar die woede vandaan kwam: Ik verloor voor de tweede keer mijn moeder. Het kind in mij kon dat niet verwerken.

Toen ik mij dit realiseerde was de woede over, de irritatie verdwenen. Natuurlijk was het nog wel moeilijk, maar ach: het hoorde bij het ziektebeeld. Ik kon er vaker om lachen. En als ze het echt te bont maakte, kon ik ook oprecht boos zijn.

Vlak voor haar overlijden was er nog zo'n moment. In haar leefwereld wilde zij iedere dag terug naar haar geboortehuis in de Gasthuisstraat te Coevorden. Mijn pleegvader deed dat geregeld om maar van het aanhoudende 'zeuren' af te zijn. Maar hij lag in het ziekenhuis en ik wilde er niet aan toe geven. We stonden weer eens heerlijk ouderwets eigenwijs tegenover elkaar. Mijn pleegmoeder was die dag ook al voor de vijfde keer naar ons toe gewandeld en nu was voor mij de maat vol. 'Naar huis en niet meer naar Coevorden!'

Zij wilde perse wel en bedacht van alles om dit toch voor elkaar te krijgen. Haar moeder maakte zich zorgen, haar vader ongerust. Ze moest om die tijd thuis zijn, en en en. Toen ik op alles pareerde en zei dat ze toch maar naar huis moest, werd ze nukkig. Ik probeerde haar uit haar stoel omhoog te helpen en pakte haar elleboog vast. Prompt viel zij terug in de stoel: Ze kon niet meer lopen. "Dan bel ik nu de dokter', en ik pakte de telefoon. Ze flipte en beet me boos toe dat vooral niet te doen (Ze was als de dood voor artsen en ziekenhuizen). Daarna keek zij me verwijtend aan en zei: "Wat ben jij toch een akelige man! Dan loop ik wel!" Even later stond ze op en liep zonder moeite naar de deur.

Op afstand hebben we haar een stuk laten wandelen en toen met de auto weer opgepikt. De vermoeidheid en haar vergeetachtigheid hadden de woede allang weer verdreven. Nu wilde ze graag weer naar huis, want Wim kon ieder moment thuiskomen.

Slechts enkele weken later overleed zij, mijn lieve, bijzondere, o zo eigenwijze schat van een moeder. Dat is 12 oktober al weer 2 jaar geleden.

Heb jij iemand met Alzheimer in jouw omgeving? Wees lief en geduldig, hoe moeilijk dat soms ook is. Vraag jezelf waar jouw kwaadheid en irritatie vandaan komen.